“Kom je even binnen?”

Annemarie werd aangerand tijdens haar werk als deur-tot-deur-verkoopster

 

‘Zo zeg, dat is een leuke foto van jou!’ De man lacht vriendelijk en geeft me mijn identiteitsbewijs terug. Ik glimlach verrast. Het complimentje komt na de stroom aan geërgerde mensen totaal onverwacht.

‘Kom je even binnen? Dan teken ik samen met jou het contract.’ Ik twijfel even, maar roep dan naar Samantha, zij staat een deur verder. ‘Sam? Ik ga bij meneer Elzinga naar binnen!’ Ze wuift naar me dat ze het gehoord heeft. De deur van haar potentiële klant slaat net voor haar neus dicht.

 

‘Wil je wat drinken?’

 

Elzinga loopt voor me uit de kamer in. ‘Noem me maar Jasper. Ik ben misschien maar vijftien jaar ouder dan jij. Hoe oud ben je?’ Hij wijst me naar een stoel. ‘Negentien’, antwoord ik en ga zitten. Jasper schuift naast me. ‘Is het je natuurlijke haarkleur? Of verf je het?’ Ik besluit geen antwoord te geven. ‘Wil je wat drinken?’ Ik schud mijn hoofd. Ik wil graag dat hij snel het contract ondertekent want ik moet vandaag nog twee contracten meer verkopen. ‘Kom, ik help u invullen.’

 

Hij zit wel heel dicht bij me. Zijn bovenbeen raakt op een haar na de mijne. Goed, als hij maar klant wordt. Toch voel ik even naar de noodknop die ik onzichtbaar bij me draag. ‘Luister Annemarie, je zal echt niet de eerste zijn die lastig wordt gevallen’, zei mijn baas Jacques toen ik hem zei dat ik de knop niet wilde dragen. Ik ben blij dat hij het verplichtte want nu voel ik zelfs de adem van de man in mijn hals…en wil hij me nu kussen?

 

Ik duw hem weg. ‘Doe dat maar even niet hè.’ Ik haat het, mijn stem trilt. In een reflex druk ik op de noodknop. Nu kan de centralist meeluisteren. Misschien loopt het af met een sisser. ‘Stop, ik wil dit niet.’ Jasper lacht en houdt nu mijn pols vast. ‘Wrong answer!’

 

Hij houdt me in bedwang en grijpt mijn keel vast

 

Hij duwt me met stoel en al tegen de muur. Ik kan geen kant op. ‘Samantha!! Ik ben bij Elzinga, nummer 28!’ Ik gil mijn longen uit mijn lijf, schop, sla, krab en bijt. Maar hij houdt me in bedwang en grijpt mijn keel vast. ‘Hou je bek.’ Hij zegt het zo rustig dat ik nog banger word. Ik knik dat ik stil ben en hij laat mijn hals los.

 

De noodknop gaat me redden. Ik herhaal deze zin in mijn hoofd als een mantra. Hij zit tegenover me. ‘Wat zullen we eens voor iets leuks gaan doen?’ We kijken naar elkaar. Minutenlang. Sirenes? Of is het mijn verbeelding? Hij hoort het nu ook en kijkt verbaasd naar buiten waar de politie zijn oprit oprijdt. ‘Sukkel’, fluister ik. En begin te huilen.

 

Annemarie, 19 jaar, werkt voor een bedrijf dat aan de deur energie-abonnementen verkoopt. Dankzij de noodknop werd zij gered en kon de politie Jasper Elzinga onmiddellijk arresteren voor aanranding. Met Annemarie gaat het nu goed. Ze doet nog steeds hetzelfde werk. Op verzoek van de geïnterviewde zijn alle namen gefingeerd.



Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.