“Zoek je deze schatje?”

Chantal werd bedreigd en aangerand tijdens haar werk als thuiszorger

 

Meneer Carlson volgt me met argusogen als ik de thermostaat wat lager instel. Het is hier veel te warm. Ik heb hem gewassen en een paar wonden opnieuw verbonden. De man gaat zo hard achteruit. Dementie is grillig en niet te voorspellen.

Zijn vrouw, een nog actieve zeventiger, werd net door een taxi opgehaald om even naar de kapper te gaan. ‘En misschien een kopje koffie Chantal, kan dat wel?’ Ik heb haar gerustgesteld. Natuurlijk kan dat. Ik heb na meneer Carlson geen patiënten. En iets later naar huis vandaag is geen probleem. Morgen heb ik immers vrij, vanavond ga ik misschien nog stappen.

 

‘En wie is dit hier?’

 

Ik kijk naar de man. Hij doezelt, droomt wat weg. Ik zal wat fruit voor hem pureren. Dan kan zijn vrouw hem dat straks geven. Ineens voel ik twee handen om mijn middel. ‘En wie is dit hier?’ Een man, zijn adem ruikt naar alcohol, zijn grip is stevig. Ik ruk mezelf los en kijk achter me. Een jongere versie van meneer Carlson. Duidelijk dronken. Mijn tas…ik moet mijn telefoon. Zonder mijn ogen van hem af te wenden loop ik achterwaarts naar de eettafel. Hij grijnst. ‘Zoek je deze?’ Mijn tas, hij houdt hem omhoog en kiepert dan de inhoud op de grond. ‘Zo. Dat hebben we niet meer nodig…’

 

Aan de praat houden. Ik moet hem aan de praat houden en ondertussen zorgen dat ik in de buurt van de alarmknop van zijn vader kom. ‘Wat fijn dat u uw vader een bezoekje komt brengen…’ Hij haalt zijn schouders op. Wankelt naar me toe en pakt me weer beet. ‘Als ik wist dat jij hier was, was ik eerder langsgekomen.’ Hij duwt me in de richting van de zitkamer.

Gillen heeft geen zin. Niemand zal me horen. Ik kijk naar de tuindeur, maar met een hand om mijn arm, sluit de man de tuindeur af. Zijn vader kijkt verdwaasd naar ons. ‘Ga slapen pa!’ Hij schreeuwt. Meneer Carlson duikt ineen. Zijn zoon lacht en sleept me mee naar de voordeur die hij eveneens op slot wil doen. Heel even is zijn aandacht verslapt, ik ruk me los, maar de alarmknop van zijn vader haal ik niet.

Mijn leidinggevende belooft dat ik me nooit meer zo onveilig zal voelen

 

Hij heeft me bij mijn haren vast en net als ik denk dat hij me gaat slaan, horen we beiden de sleutel in het slot van de voordeur. In de nauwe hal staat mevrouw Carlson en naast haar de taxichauffeur die haar hielp een tas naar boven te dragen. Haar zoon houdt verdedigend zijn handen in de hoogte en wil de deur uitrennen. Maar de taxichauffeur verspert hem de weg. Dan pas voel ik hoe bang ik was.

 

Dezelfde avond nog doe ik aangifte van bedreiging en aanranding. Dat doe ik samen met mijn leidinggevende die me belooft dat ik me nooit meer zo onveilig zal voelen. Ze vertelt over een mobiele alarmknop die ik op mijn lijf kan dragen. Ik wilde dat ze daar eerder aan had gedacht.

 

Chantal, een verpleegster van 24 jaar werkt bij een grote thuiszorgorganisatie. Meteen na het voorval is het persoonlijke alarmsysteem van Secure2Go aangeschaft. Op deze manier hoeven zij en haar collega’s nooit meer zo bang te zijn en is eventuele hulp snel onderweg. Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen gefingeerd.