“Hij maakte nog een grapje”

Barry en Jacco werden gegijzeld tijdens een huisbezoek

 

En dan staan alle beelden stil. De loop van het pistool drukt op mijn slaap. Mijn adem stokt. Ik hoor het bloed pompen in mijn oren. Dit gebeurt niet, denk ik. Dit is niet echt.

 

Vluchten? Niets in me maakt aanstalten. Dan, als in vertraging, zie ik weer waar ik ben. Naast me staat Jacco. Met grote ogen kijkt hij naar mij, naar Versluis, en weer terug naar mij. ‘Telefoon! Barry, je telefoon!’ schreeuwt Versluis naar me en wijst naar mijn broekzak. Versluis tiert en vloekt. Gooit de telefoon van Jacco op de grond. Met bevende handen probeer ik die van mij te geven. Ook mijn telefoon wordt kapot gegooid.

 

‘We werden letterlijk overvallen’

 

Hoe kon dit gebeuren? Nog geen tien minuten – zijn het maar tien minuten? – geleden zaten we nog op de bank. Versluis was zoals altijd rustig. Hij maakte nog een grapje. Geen idee dat de man op het punt van breken stond toen we het woord ‘Fraude’ uitspraken. Geen enkele aanwijzing dat hij op was. Dat de maat vol was en hij een wapen zou pakken. Natuurlijk, we kennen de escalaties. Bij de sociale dienst is niets ons vreemd. Maar nu werden we letterlijk overvallen.

 

Versluis opent de kastdeur en duwt ons naar binnen. Ondanks dat het pistool niet meer op mijn slaap drukt, voel ik het nog altijd en ik vraag me af of ik dit ooit zal vergeten. Donker. De kastdeur is dicht. Ik voel Jacco beven. ‘Alles oké Barry?’ fluistert hij. Ik knik. Dat kan hij niet zien, maar ik kan geen woord uitbrengen. Ik denk aan thuis. Aan deze ochtend. We horen Versluis praten in zichzelf. Wartaal. Jacco pakt mijn arm. We weten niets te doen. We kunnen alleen maar hopen dat een collega vindt dat we lang niets van ons laten horen.

 

‘Hij is totaal van de wereld’

 

Het is een uur later als Versluis de kastdeur opent. Hij huilt. Zijn buurvrouw staat naast hem. Hij haalde haar erbij. We doen aangifte van gijzeling tijdens een huisbezoek. Zeker weten of hij het begrijpt, weet ik niet. Hij is totaal van de wereld.

 

Die avond krijg ik een whatsapp van Jacco. ‘Ik lees net over persoonlijke alarmsystemen, die kunnen je noodoproep zelfs traceren tot daar in zo’n kast. We regelen dat en gaan nooit meer zonder op pad.’ Ik stuur hem een duim omhoog. Woorden heb ik niet. Maar die zijn nu ook niet nodig.

 

Barry en Jacco werken bij de sociale dienst in het zuiden van het land. Die dag hadden ze na dit bezoek nog vijf huisbezoeken op de agenda staan. Omdat ze geen contact met de mannen kregen na het eerste bezoek, sloegen collega’s alarm. Versluis was intussen zelf naar de buurvrouw gegaan. Dit incident was aanleiding om de persoonlijke alarmsystemen van Secure2Go aan te schaffen. Op verzoek van de geïnterviewden zijn alle namen gefingeerd.



Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.