“Plots breekt de hel los”

Jeroen wordt tijdens zijn werk als deurwaarder bruut neergestoken

 

Ze opent de deur. Een flauwe glimlach. ‘Ah. Daar ben je.’ Ik knik naar Anke van Gelderen en ze laat me binnen. Ondanks ik dit werk al 22 jaar doe, heb ik met dit soort gevallen altijd moeite. Je boedel kwijtraken door andermans fout is heftig. En deze vrouw lijkt helaas geboren voor het ongeluk.

 

Haar man verdween recentelijk en liet haar achter met een huurschuld die nauwelijks nog recht te breien is. Een gewelddadig huwelijk, weet ik ook intussen. Helaas zal ik vandaag kijken wat de boedel is en er beslag op moeten leggen.

 

Ik ben wat op mijn hoede merk ik, maar schud het gevoel van me af.

 

De vrouw laat zich als een zoutzak op de stoel tegenover me vallen. ‘Je hoeft niks denk ik?’ vraagt ze, haar koffiebeker omhoog stekend. Ik hoef inderdaad niets en pak mijn spullen. Ze klinkt anders dan de vorige keer. Gelaten? Ik ben wat op mijn hoede merk ik, maar schud het gevoel van me af. Ik werd net nog de tering gewenst, dat is een milde variant overigens van alles wat ik ooit naar mijn hoofd kreeg geslingerd. Ik denk dat ik de adrenaline van het vorige huisbezoek nog in me mee draag.

 

Ik voel desondanks onder mijn jas naar de mobiele noodknop die ik altijd bij me draag en houd mijn hand in de buurt. Ze loopt naar de keuken, mompelend, en nu pas zie ik dat ze wat zwalkt. In de deuropening van de keuken schenkt ze haar koffiebeker vol met drank uit een bijna lege fles. Ja, ze is dronken. ‘En wat gebeurt er hierna met mij?’ Haar stem klinkt huilerig. Ik praat tegen haar zoals ik als de boodschapper van slecht nieuws heb geleerd te doen. Geen mooie beloftes, helder en duidelijk zijn, dat helpt.

 

Maar plots breekt de hel los

 

Heel even denk ik dat het per ongeluk is dat ze de fles tegen de muur slaat, maar dan komt ze op me af met de afgebroken flessenhals en steekt wild op me in. Ik voel geen pijn, alleen paniek. Ik moet weg! Met kracht duw ik haar lijf tegen de muur, ren de smalle gang door en gooi de deur naar de buitengalerij open. Frisse lucht, felle zon. Lopen moet ik, maar ik ben zo duizelig. Zo duizelig. Ik voel in mijn zij waar mijn overhemd doorweekt is. Mijn handen vol bloed….

 

De noodknop. Ik druk op de noodknop…ze kunnen nu meeluisteren. ‘Help!’ roep ik. Maar het klinkt als gefluister. De betonnen vloer tegen mijn gezicht is bijna een verademing, ik lijk in slaap te vallen. ‘Snel, help..’

 

Jeroen, 54 jaar, werkt al 22 jaar als deurwaarder in Den Bosch als hij bruut wordt neergestoken door Anke van Gelderen. Gelukkig werd hij dankzij de noodknop en het snelle handelen van de politie en later chirurgen in het ziekenhuis gered. Inmiddels is Jeroen weer aan het werk en noemt het ‘een vervelend voorval’ waarvan hij geleerd heeft dat zijn intuïtie en de noodknop een gouden team zijn. Op verzoek van de geïnterviewden zijn alle namen gefingeerd.



Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.