“Blijf van dat rotkind af en hou je bek”

Wijkverpleegkundige Janine is niet welkom

 

Ze kijkt nieuwsgierig naar me als ze de deur opent. ‘Baby?’ vraagt ze. Ja, ik kom voor de baby, haar broertje. Ze drentelt voor me uit naar de huiskamer.

‘Dag Angela, ik ben Janine.’ De jonge vrouw geeft me een slap handje. De baby op haar schoot slaapt. ‘Wat een mooierd!’ Heel even kijkt ze trots, maar dan staart ze weer naar het tafelblad.

 

De man op de bank kijkt onverschillig naar mijn uitgestoken hand. ‘Gefeliciteerd met uw zoon.’ Hij mompelt wat en schudt alsnog mijn hand terwijl hij met één oog naar de tv kijkt. ‘Zou de televisie straks wat zachter mogen?’ vraag ik. Hij negeert me. Ik zal het straks nog eens vragen.

 

De peuter speelt naast me met wat blokken en heeft een duim in haar mond. ‘Wat een mooi broertje heb jij.’ Ze lacht even. Ik weet dat ze Britt heet en een behoorlijke achterstand heeft met praten en ook met eten.

 

Het kind valt op de grond en huilt hartverscheurend

 

Angela kijkt me verschrikt aan als ik haar vraag of zij haar man kan vragen of hij het geluid wil uitzetten. Ze haalt haar schouders op, kijkt even achter zich, maar doet niets. ‘Mama, mama, mama…’ Britt trekt aan de arm van haar moeder die zich over de baby buigt. ‘Wil jij de televisie even zachter zetten?’ vraag ik haar. Het meisje knikt opgetogen en huppelt naar de salontafel waar ze tussen de bekers en glazen uiteindelijk de afstandsbediening vindt.

 

‘Heeeee! Ben je gek geworden?’ De man staat op en geeft Britt een enorme dreun tegen haar achterhoofd. Het kind valt op de grond en huilt hartverscheurend. Even blijf ik verstijfd zitten, maar sta dan op om de peuter te troosten en de man te kalmeren, maar hij staat voor me te schreeuwen.

 

Ik moet iets doen, maar ben totaal verlamd van schrik.

 

‘Blijf van dat rotkind af en hou je bek, wat kom je hier doen? Met je klotebureau. Kom je mensen vertellen hoe ze het moeten doen? Ik ken jouw soort wel.’ Hij pakt me bij mijn bovenarm en knijpt zo hard dat ik mijn adem voel stokken. Britt krijst, Angela jammert, de baby huilt. Ik moet iets doen, maar ik ben totaal verlamd van schrik.

 

De man sleurt me aan mijn arm door de gang. Ik val, maar hij trekt me almaar mee. Voor ik het weet lig ik op de stoep. Letterlijk uit het huis gegooid. ‘En nu opzouten jij!’ zijn gezicht is dicht bij het mijne. ‘Als ik je hier nog eens zie, loopt het slechter af.’ Hij gooit de deur dicht. Mijn tas is nog binnen. Mijn telefoon ook. Er stoppen mensen die me overeind helpen. Iemand zegt dat de politie is gebeld. Ik knik. Wat had ik dat graag zelf gedaan.

 

Janine werkt bij de GGD voor het consultatiebureau. Na dit voorval heeft haar werkgever besloten om alle verpleegkundigen die op huisbezoek gaan de noodknop te laten dragen. Janine zegt dat ze zich hierdoor veel veiliger voelt en weet dat ze het inroepen van hulp zelf in de hand heeft. De noodknop van Secure2Go is ook achter de voordeur traceerbaar. Op verzoek van de geïnterviewde zijn alle namen gefingeerd.



Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.